ເມື່ອອາກາດບໍ່ປອດໄພ:
Sheila ເລື່ອງຂອງພະຍາດຫືດໃນໂຄລໍາເບຍ

ໂດຍ Sheila Estrada, 22, Colombia

ຕາບໃດທີ່ຂ້ອຍສາມາດຈື່ໄດ້, ຂ້ອຍໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມ pulmonologists ແລະ allergists, ຊອກຫາວິທີແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີບ່ອນສິ້ນສຸດ. ໃນເວລາທີ່ພວກເຮົາເປັນເດັກນ້ອຍ, ພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຫຼາຍສິ່ງ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ດໍາລົງຊີວິດສັບສົນ, ພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຜິດພາດກັບຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້ອຍບໍ່ຈື່ຊີວິດຂອງຂ້ອຍທີ່ບໍ່ມີພະຍາດຫືດ, ແຕ່ຂ້ອຍຈື່ຖົງນັ້ນຢູ່ໃນຫ້ອງຂອງຂ້ອຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຄື່ອງ inhalers. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຈື່ຈໍາການໄປຢ້ຽມຢາມໂຮງຫມໍເພາະວ່າຂ້ອຍຫາຍໃຈບໍ່ໄດ້, ບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ອຍ. ໂຮງ ຫມໍ, ທ່ານ ຫມໍ ແລະ ການ ທົດ ສອບ ທີ່ ຂ້າ ພະ ເຈົ້າ ໄດ້ ຖື ລົມ ຫາຍ ໃຈ ຂອງ ຂ້າ ພະ ເຈົ້າ ຫຼັງ ຈາກ ການ inhaling salbutamol ໄດ້ etched ໃນ ໃຈ ຂອງ ຂ້າ ພະ ເຈົ້າ. ຫຼັງ​ຈາກ​ທີ່​ອອກ​ຈາກ​ໂຮງ​ຫມໍ, ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ເຄີຍ​ສົງ​ໃສ​ວ່າ: ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ຈະ​ເປັນ "ເດັກ​ຍິງ​ປົກ​ກະ​ຕິ​"​? ໃນ​ເວລາ​ນັ້ນ​ທຸກ​ສິ່ງ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ຄິດ​ໄດ້​ແມ່ນ​ເດັກນ້ອຍ​ຄົນ​ອື່ນໆ​ສາມາດ​ຫຼິ້ນ, ແລ່ນ ແລະ​ຫົວ​ໄດ້, ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ເບິ່ງ​ພວກເຂົາ​ຈາກ​ທາງ​ໄກ, ເພາະ​ຖ້າ​ຂ້ອຍ​ແລ່ນ ຂ້ອຍ​ຈະ​ຫາຍໃຈ​ບໍ່ໄດ້.

ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຈື່ຈໍາໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມບ້ານແມ່ຕູ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຫຼາຍ, ສະຖານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ, ແຕ່ບ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງປະເຊີນກັບບັນຫາໃຫຍ່ອີກ: ການເຜົາໄຫມ້ຂອງໃບໄມ້ຢືນຕົ້ນແລະຂີ້ເຫຍື້ອພລາສຕິກ. ໃນປະເທດໂຄລໍາເບຍ, ແຕ່ຫນ້າເສຍດາຍ, ມັນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິຫຼາຍທີ່ຈະເຜົາຕົ້ນໄມ້ແລະໃບໄມ້ຫຼາຍເຮັກຕາ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດຊົນນະບົດແລະຊຸມຊົນຂະຫນາດນ້ອຍ. ນິໄສນີ້ສ້າງຄວັນໄຟທີ່ຫນາແຫນ້ນ, ເຕັມໄປດ້ວຍອະນຸພາກທີ່ເປັນພິດແລະມົນລະພິດທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ປອດຂອງຂ້ອຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຄວັນຢາສູບເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຫາຍໃຈຍາກ ແລະພາໃຫ້ຂ້ອຍໃກ້ຊິດກັບພະຍາດຫືດ, ຊຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍຕ້ອງປະຕິບັດຢ່າງໄວວາເພື່ອຊອກຫາຜ້າເຊັດມືທີ່ປຽກມາປົກໜ້າຂອງຂ້ອຍ ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ອາການຂອງຂ້ອຍຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ. ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ຈື່​ຈໍາ​ເວ​ລາ​ເຫຼົ່າ​ນັ້ນ​ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ຢ້ານ​ກົວ​ແລະ​ຄວາມ​ເຈັບ​ປວດ, ແຕ່​ຍັງ​ມີ​ຄວາມ​ກະ​ຕັນ​ຍູ​ສໍາ​ລັບ​ການ​ດູ​ແລ​ຄອບ​ຄົວ​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ. ຄວາມ​ເປັນ​ຈິງ​ນີ້​ໄດ້​ເພີ່ມ​ທະວີ​ການ​ຕໍ່ສູ້​ຢ່າງ​ບໍ່​ຢຸດ​ຢັ້ງ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ມີ​ຢູ່​ແລ້ວ​ກັບ​ສຸຂະພາບ​ຂອງ​ຂ້ອຍ ແລະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຮູ້ສຶກ​ສ່ຽງ​ຫຼາຍ​ຂຶ້ນ.

ຫລາຍປີຕໍ່ມາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍ້າຍໄປ Cartagena, ໂຄລໍາເບຍ. ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ອາ​ໄສ​ຢູ່​ໃນ​ເຮືອນ​ສອງ​, ທັງ​ສອງ​ຕິດ​ກັບ​ທາງ​ດ່ວນ​. ພະຍາດຫືດຂອງຂ້ອຍເພີ່ມຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງ, ແລະມື້ຕໍ່ໆມື້ຂ້ອຍເພິ່ງພາອາໄສ montelukast ຫຼາຍຂື້ນແລະ, ຖ້າມັນບໍ່ເຮັດວຽກ, ຂ້ອຍໃຊ້ຢາ inhaler, ເພາະວ່າຂ້ອຍຮູ້ແລ້ວວ່າຈະກິນຫຍັງເນື່ອງຈາກເວລາໃນໄວເດັກຂອງຂ້ອຍຫຼາຍປີ, ຂ້ອຍພຽງແຕ່ປຶກສາແພດ, ແຕ່ຂ້ອຍຫວັງວ່າສະພາບຈະຫາຍໄປດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຍັງລໍຖ້າການຊ່ວຍເຫຼືອ; ຂ້ອຍແມ່ນ Sheila Vanessa Estrada Mesa ແລະຂ້ອຍມີຊີວິດຢູ່ກັບພະຍາດຫືດແລະອາການແພ້ເປັນເວລາດົນເທົ່າທີ່ຂ້ອຍຮູ້. ຂ້ອຍສຶກສາຢູ່ໃນເຂດອຸດສາຫະກໍາໃກ້ກັບໂຮງງານກັ່ນນ້ໍາມັນທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະເທດໂຄລໍາເບຍແລະໃກ້ກັບບໍລິສັດຂະຫນາດໃຫຍ່ຫຼາຍ, ທີສອງໂດຍທີສອງ, ທາດປະສົມທີ່ເປັນພິດຈໍານວນຫລາຍໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກມາໃນບັນຍາກາດ, ຜົນກະທົບຕໍ່ປະຊາກອນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ມີຄວາມສ່ຽງ, ລວມທັງຜູ້ທີ່ເປັນພະຍາດຫືດເຊັ່ນຂ້ອຍ.

ມົນ​ລະ​ພິດ​ທາງ​ອາ​ກາດ​ບໍ່​ພຽງ​ແຕ່​ທໍາ​ຮ້າຍ​ປອດ​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ – ມັນ​ຍັງ​ໄດ້​ສອນ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ວິ​ທີ​ການ​ທີ່​ສໍາ​ຄັນ​ໃນ​ການ​ປົກ​ປັກ​ຮັກ​ສາ​ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ​ແລະ​ການ​ຕໍ່​ສູ້​ກັບ​ອາ​ກາດ​ທີ່​ສະ​ອາດ​, ສຸ​ຂະ​ພາບ​. ບໍ່ພຽງແຕ່ສໍາລັບຂ້ອຍ, ແຕ່ສໍາລັບທຸກຄົນທີ່, ເຊັ່ນຂ້ອຍ, ໄດ້ດໍາລົງຊີວິດກັບຄວາມເປັນຈິງນີ້ຕັ້ງແຕ່ເດັກນ້ອຍ. ຖົງ​ຢາ​ສູບ​ນັ້ນ​ໄດ້​ນຳ​ເອົາ​ຢາ​ຫຼາຍ​ກວ່າ​ຢາ, ມັນ​ຖື​ເລື່ອງ​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ, ການ​ຕໍ່​ສູ້​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມ​ຫວັງ​ຂອງ​ຂ້າ​ພະ​ເຈົ້າ​ຕໍ່​ອະ​ນາ​ຄົດ​ທີ່​ການ​ຫາຍ​ໃຈ​ບໍ່​ແມ່ນ​ສິດ​ທິ​ພິ​ເສດ, ແຕ່​ເປັນ​ສິດ.

Sheila Vanessa Estrada Mesa, 22 ປີ, ໂຄລໍາເບຍ

ອາກາດທີ່ພວກເຮົາຫາຍໃຈບໍ່ປອດໄພ